دانلود آهنگ رمل آموز از مهدی صاحب دیوان

دیریست که غوغایت آتش زده جانم را
بر کوی پریشانی سر داده نشانم را
بویی ز سر زلفت مدهوشی جانم شد
گویی که در آن مستی دزدیده روانم را
بیرون شده از حدم مقدار نکو رویش
بی مرزی مطلق شد آفاق و کرانم را
می گردم و می گردم یابم که دمی خویشم
گم کرده و بی خویشم پیدا و نهانم را
وصفش نتوان زیرا در وصف نمی گنجد
هوش از سر من برده برچیده زبانم را
گویند بگو ما را آنچه از دهنش چیدی
گویم که چنین حالت شرحست بیانم را
گویند مرا مردم برخیز و رهش بنما
گویم ره بی پایان طاقست توانم را
من در ره دین بودم تا در نظر افتادم
هم دین و دلم دادم هم هر دو جهانم را
می گردم و می گردم یابم که دمی خویشم
گم کرده و بی خویشم پیدا و نهانم را
وصفش نتوان زیرا در وصف نمی گنجد
هوش از سر من برده برچیده زبانم را
باشد که در این مستی رمل از تو بیاموزم
تا راه شود پیدا بحری که در آنم را
هم لحظه و هم کانی ابعاد جهان دانی
بی هیچ کن از جایم دریاب زمانم را
ای شاه جهانم تو ای قند دهانم تو
دیوانه فدای تو می کش دگرانم را
می گردم و می گردم یابم که دمی خویشم
گم کرده و بی خویشم پیدا و نهانم را
وصفش نتوان زیرا در وصف نمی گنجد
هوش از سر من برده برچیده زبانم را